close
تبلیغات در اینترنت
دانشنامه حسینی - 4


عضو شوید


نام کاربری :
رمز عبور :

:: فراموشی رمز عبور؟

عضویت سریع

نام کاربری :
رمز عبور :
تکرار رمز :
ایمیل :
نام اصلی :
کد امنیتی : * کد امنیتیبارگزاری مجدد
براي اطلاع از آپيدت شدن وبلاگ در خبرنامه وبلاگ عضو شويد تا جديدترين مطالب به ايميل شما ارسال شود

زیارت وارث
تاریخ : یکشنبه 26 ارديبهشت 1395
بازدید : 675
نویسنده :

يکي از زيارتهاي سيد الشهدا «ع‏» که آن حضرت را بعنوان وارث آدم، نوح، ابراهيم، موسي، عيسي، محمد، علي، فاطمه زهرا، خديجه کبري خطاب مي‏کند.زيارت وارث از امام صادق‏ «ع‏» روايت‏شده است.[1] و همراه آداب خاصي است و فضيلت بسيار دارد. «زيارت وارث به زائر مي‏آموزد که اسلام امامت، رسالت تاريخي اديان توحيدي را بردوش دارد و به همين دليل، خاتم الاديان و پيامبرش خاتم الانبياء است و در اينجاست که‏ معناي امامت را مي‏يابد.زائر در اين زيارت، رسالت همه پيامبران بزرگ تاريخ را بر دوش ‏امام حسين‏ «ع‏» مي‏يابد و چنين مي‏فهمد که گويي عاشورا نقطه اوج نبرد همه توحيد تاريخي با همه شرک تاريخي است‏»[2] .

پی نوشتها :
[1] مفاتيح الجنان، ص 427 به نقل از مصباح المتهجد، شيخ طوسي.
[2] چشمه خورشيد (مجموعه مقالات کنگره امام خميني و فرهنگ عاشورا)، ج 1، ص 97، مقاله‏ «ادبيات عاشورا». 


زیارت اربعین
تاریخ : یکشنبه 26 ارديبهشت 1395
بازدید : 667
نویسنده :

اربعين، چهلمين روز شهادت امام حسين عليه السلام است که جان خود و يارانش را فداي دين کرد.از آنجا که گراميداشت‏ خاطره شهيد و احياء اربعين وي، زنده نگهداشتن‏ نام و ياد و راه اوست و زيارت، يکي از راههاي ياد و احياء خاطره است، زيارت‏ امام حسين‏ «ع‏» بويژه در روز بيستم ماه صفر که اربعين آن حضرت است، فضيلت بسيار دارد.
امام حسن عسکري‏ «ع‏» در حديثي علامتهاي‏ «مؤمن‏» را پنج چيز شمرده است: نماز پنجاه و يک رکعت، زيارت اربعين، انگشتر کردن در دست راست، پيشاني بر خاک نهادن‏ و «بسم ا...» را در نماز، آشکارا گفتن: «علامات المؤمن خمس: صلاة احدي و خمسين و زيارة الاربعين...»[1] زيارت اربعين که در اين روز مستحب است، در کتب دعا آمده است‏ و به اينگونه شروع مي‏شود: «السلام علي ولي الله و حبيبه...» که اين متن، از طريق‏ صفوان جمال از امام صادق‏ «ع‏» روايت‏ شده است.زيارت ديگر آن است که جابر بن‏عبدالله انصاري در اين روز خوانده است و متن زيارت بعنوان زيارتنامه آن امام در نيمه‏ ماه رجب نقل شده و با جمله‏ «السلام عليکم يا آل الله...» شروع مي‏شود.[2] .
مورخان نوشته‏اند که جابر بن عبدالله انصاري، همراه عطيه عوفي موفق شدند که در همان اولين اربعين پس از عاشورا به زيارت امام حسين‏ «ع‏» نائل آيند.وي که آن هنگام‏ نابينا شده بود، در فرات غسل کرد و خود را خوشبو ساخت و گامهاي کوچک برداشت تا سر قبر حسين بن علي‏ «ع‏» آمد و با راهنمايي عطيه، دست روي قبر نهاد و بيهوش شد، وقتي به هوش آمد، سه بار گفت: يا حسين!سپس گفت: «حبيب لا يجيب حبيبه...» آنگاه ‏زيارتي خواند و روي به ساير شهدا کرد و آنان را هم زيارت نمود.[3] .


مراحل شکر
تاریخ : جمعه 27 آذر 1394
بازدید : 800
نویسنده :

مراحل شكر ، برخاسته از مراتب ايمان

اميرالمومنين عليه السلام در حديثي ايمان را داراي سه مرحله مي‌دانند :

الايمان معرفه بالقلب و اقرار باللسان و عمل بالاركان (1)

ايمان عبارت است از معرفت قلبي ، اعتراف زباني و عمل با اعضاي بدن .

از طرفي مي دانيم كه شكر ، نيمي از ايمان و پايه‌گذار آن است (بر پایه حدیثی که در قسمت قبل ذکر شد- بحار الانوار ، ج 77 ، ص 151-) بنابراين مي‌توان براي هر يك از مراحل ايمان ، مرتبه‌اي از شكر را تعريف كرد . به اين ترتيب شكر نيز داراي سه مرحله خواهد بود :

اظهار قلبي ،‌اظهار زباني و اظهار عملي .

 

10.jpg

 

شكر قلبي

بسياري از نعمت‌ها براي ما ناشناخته باقي مانده است و ما بي‌آنكه بدانيم آنها نعمت الهي هستند از آنها بهره مي‌بريم . فاجعه بارتر اينكه گاه مي‌دانيم آنچه مورد استفاده‌ي ماست ، نعمت است و در عين حال از شكر آن عقب نشيني مي‌كنيم . به اين ترتيب ، قلب ما با سوء اختيار خود ، از قبول اين حقيقت سر پيچيده و اين سرپيچي در عمل و زبان ما ظهور كرده است .

معرفت نعمت (‌شناخت هر يك از دارايي‌ها به عنوان نعمت خدا ) و معرفت حمد ( فهم اين كه بايد در مقابل نعمت‌ها سپاسگزار پروردگار باشيم ) دو پيش نياز شكر قلبي هستند .

شكر قلبي همان باور باطني و دروني ماست و عملي اختياري مي‌باشد وقتي دو مقدمه‌ي پيشين حاصل شد ، اگر انسان قلباً خود را مديون و ممنون منعم بداند و قبول كند اين نعمت ،عطايي خدايي است ، شكر قلبي را به دست آورده است . به عبارت ديگر خدا اين معرفت را به ما مي دهد و اين شناخت را نصيبمان مي‌كند كه مثلاً سلامتي نعمت اعطايي اوست و ما بايد شكرگزار آن باشيم ، اما پذيرفتن يا رد كردن اين شناخت و موضعي كه ما در قبال اين تعريف خدا اتخاذ مي كنيم ، شكر يا كفران قلبي ما را رقم مي‌زند .

شخصي كه نعمت بودن نعمت را فهميد و سپس تسليم اين حقيقت شد ، در حقيقت با اختيار خود حق شناخت اين نعمت را - به عنوان يك موهبت الهي - ادا كرده است و تازه مي‌توان گفت كه « نعمت شناس » شده است .

 

نعمت شناسي شكر

نعمت شناسي معناي خاصي از « معرفت » است كه تصديق ، باور و اعتراف به نعمت را در بر دارد . از اين روست كه امام عسگري عليه السلام مي‌فرمايند:

لايعرف النعمه إلا الشاكر و لايشكر النعمه إلا العارف (2)

كسي نعمت شناس نيست مگر آن كه شكر مي‌كند ، و شكر نمي‌كند مگر كسي كه نعمت را مي‌شناسد .

كسي كه زير بار اين معرفي خدا برود و قبلاً آن را تصديق كند (‌نعمت شناس شود) در حقيقت شكر قلبي را نسبت به خداي خود به جا آورده است . البته شكر قلبي به منزله‌ي روح و جان مراحل ديگر شكر است و تا زماني كه شخص قلباً از منعم خود قدرداني نكند ،‌مراتب ديگر شكر به دست نمي آيد .

 

33.jpg

 

شكر زباني

وقتي اين زمينه سازي قلبي و باطني صورت گرفت ، چشمه‌هاي شكر از دل به زبان نفوذ مي‌كنند و رضايت و پذيرشي كه در قلب نضج گرفته به رفتار و گفتار هم سرايت مي‌كند . انسان با حسي برخاسته از سرشت و فطرتش ، دوست مي‌دارد همه جا ذكر خير منعمش باشد ، پي اين است كه همه از او بگويند و بشنوند . از يادآوري او لذت مي‌برد ، نام بردن و سخن از فضايل او برايش روح بخش و فرح انگيز است . در واقع خداي متعال با اعطاي عقل لزوم شكر زباني را به او فهمانده و اين معرفت را در فطرت او قرار داده است . به علاوه خطاب به پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله مي‌فرمايد :

و اما بنعمه ربك فحدث (3)

نعمت‌هاي پروردگارت را بازگو كن .

 

مصداق‌هاي شكر زباني ، دعاي خير

شكر زباني مصداق‌هاي مختلفي دارد ، يكي از اين روش‌ها « دعاي خير كردن » براي منعم است . اگر كسي به ما لطفي كرده و عنايتي را خرج ما نموده و ما توانايي جبران آن را نداريم ، بايد دست به دعا برداريم و از خدا بخواهيم كه به او پاداش خير عطا كند .

پيامبر اكرم صلي الله عليه وآله مي‌فرمايند :

من اتاكم معروفاً فكافوه و ان لم تجد و ما تكافونه فادعواالله له حتي تظنوا انكم قد كافيتموه (4)

هر كس كار خوبي براي شما انجام داد ،‌تلافيش كنيد و اگر نتوانستيد به گونه‌اي آن را تلافي كنيد ، براي او در پيشگاه خدا دعا نماييد تا آنكه يقين كنيد آن كار خوب را جبران نموده‌ايد .

 

ذكر الحمد لله

گونه‌اي ديگر از شكر زباني كه ائمه عليهم السلام به ما تعليم فرموده‌اند ، ذكر « الحمد الله » است . امام صادق عليه السلام مي‌فرمايند :

شكر كل نعمه و ان عظمت ان تحمد الله عزوجل عليها (5)

شكرهرنعمتي – هر چند بزرگ - اين است كه خداي متعال را به خاطر آن حمد كني .

وقتي خدا بر ما منت مي‌نهد و معرفت شكر و توفيق آن را عنايت مي‌كند، با يك اظهار زباني يعني گفتن يك « الحمد لله » شكر نعمت الهي را – هر چقدر هم بزرگ باشد - به جاي آورده‌ايم . البته هر چند گفتن « الحمد لله » به ظاهر عملي ساده است ، ولي نبايد آن را ناچيز و كم ارزش تلقي كند . آنچه اهميت دارد اين است كه به زبان آوردن اين ذكر ، برخاسته از معرفت قلبي عميق نسبت به نعمت باشد وگرنه صد سال شكرگفتن وقتي اين حمد از دل برنخاسته باشد ، تصنعي و بي‌فايده است .

 

15.jpg

 

سجده‌ي شكر

عمل ديگري كه خداوند متعال براي اداي شكر نسبت به نعمت‌هايش قرار داده « سجده‌ي شكر » است . اين عمل به صرف پيشاني نهادن به روي خاك به نيت شكر خدا تحقق مي‌يابد و ذكر زباني در آن شرط نيست ، هر چند مستحب است كه در سجده ،‌ذكر« شكراً لله » يا « شكراً شكراً » را به جاي آوريم .

در زندگي روزمره ممكن است يكباره نعمتي را به ياد آوريم يا بلايي از سر ما گردانده شود و يا نعمت بودن امر فراموش شده‌اي برايمان آشكار شود ، در اين حال وظيفه داريم با قلب و زبان شكرگزار آن نعمت باشيم و چه بهتر كه به مربيان توحيد اقتدا كنيم ،‌به نشانه‌ي تواضع سر بر خاك بنهيم و خدايمان را سپاس بگذاريم . امام صادق عليه السلام مي فرمايند :

وقتي كسي از شما ياد نعمت خدا افتاد ، گونه‌اش را به عنوان شكر خدا روي خاك بگذارد ... و اگر نمي‌تواند ، گونه‌اش را روي كف دستش بگذارد . سپس خدا را به خاطر نعمتي كه به او داده حمد كند. (6)


اداب زیارت
تاریخ : پنجشنبه 26 شهريور 1394
بازدید : 3610
نویسنده :

تشرف به ديدار امام معصوم‏ «ع‏» چه در حال حيات و چه پس از شهادت و هنگام ‏زيارت قبور ائمه‏ «ع‏» آدابي دارد که آن را از ديدارهاي معمولي جدا مي‏کند.رعايت ‏طهارت، ادب، متانت، توجه، حضور قلب از جمله اين آداب است.[1] زيارت قبر سيد الشهدا «ع‏» آداب ويژه‏تري دارد، از قبيل: نماز خواندن، حاجت ‏خواستن، بي آلايش وغمگين و غبار آلود، راه زيارت را پيمودن، پياده رفتن، غسل زيارت کردن، تکبير گفتن، وداع کردن.[2] شهيد ثاني در کتاب‏ «دروس‏»، چهارده آداب براي زيارت مي‏شمارد که‏ خلاصه آنها چنين است:
اول: غسل، پيش از ورود به حرم، با طهارت بودن و با لباس تميز و خشوع وارد شدن ‏دوم: بر آستانه حرم ايستادن، دعا خواندن و اذن ورود طلبيدن‏ سوم: کنار ضريح مطهر ايستادن و خود را به قبر نزديک ساختن ‏چهارم: رو به حرم و پشت به قبله ايستادن در حال زيارت، سپس صورت بر قبر نهادن‏ سپس به بالاي سر رفتن ‏پنجم: زيارتهاي وارده را خواندن و سلام گفتن‏ ششم: پس از زيارت، دو رکعت نماز خواندن ‏هفتم: پس از نماز، دعا کردن و اجت‏خواستن ‏هشتم: کنار ضريح مقداري قرآن خواندن و ثواب آن را هديه به امام کردن ‏نهم: در همه حال، حضور قلب داشتن و استغفار کردن از گناه‏ دهم: به نگهبانان و خادمان حرم احسان و احترام کردن‏ يازدهم: پس از باز گشت به خانه، دوباره به حرم و زيارت رفتن و در آخرين زيارت، دعاي وداع خواندن‏ دوازدهم: پس از زيارت، بهتر از قبل از زيارت بودن‏سيزدهم: بعد از تمام شدن زيارت، زود از حرم بيرون آمدن تا شوق، افزون‏تر شود، وهنگام خروج، عقب عقب بيرون آمدن ‏چهاردهم: صدقه دادن به نيازمندان آن شهر و آستانه، بويژه به تنگدستان از دودمان ‏رسول خدا احسان کردن.[3] .
رعايت اين آداب، قرب روحي و معنوي مي‏آورد و سازندگي زيارت را افزون ‏مي‏سازد و فلسفه تشريع زيارت نيز، همين بهره‏وري از معنويات مزارات اولياء خداست.[4] .

پی نوشتها :
[1] ر.ک: «بحار الانوار»، ج 97، ص 124.
[2] ر.ک: «بحار الانوار»، ج 98، ص 140 به بعد.
[3] همان، ج 97، ص 134.
[4] در اين زمينه ر.ک: «زيارت‏»، به قلم جواد محدثی، نشر سازمان حج و زيارت. 


تعداد صفحات : 5


RSS

Powered By
Rozblog.Com